هر سرزمین توازن و ظرفیتی دارد. حال اگر میزان بهره وری بیشتر از توازن آن سرزمین باشد تعادل طبیعی به هم می خورد و زندگی گیاهی، جانوری و انسانی در معرض خطر قرار می گیرد. نواحی خشک و نیمه خشک از نظر توان طبیعی، بسیار ضعیف و حساس هستند. فعالیتهای انسانی نابخردانه توان این نواحی را به سرعت کاهش می دهدو موجب گسترش بیابانها می شود. بنابراین بیابان زایی فرآیند تخریب زمین با تغییر منافع گیاهی، خاک و... است که فعالیتهای انسان عامل مهم این تغییر است.